Jest pełen zieleni, kwiecistych drzew i pięknych barw.
Dookoła nas rozkwitają kwiaty, zwierzęta budzą się do życia, a uśmiechy same wracają na zazwyczaj smutne twarze.
Ludzie zachowują się niczym zwierzęta.
Jesienią i zimą, zapadają w "sen zimowy" znużeni życiem. Zmęczeni, przytłaczeni i smutni.
Wiosną budzą się na nowo. Słońce, kolory i świeżość nadaje życiu jakikolwiek sens, jakąkolwiek chęć i siłę aby żyć i pokonować trudności.
Wiosna jest wyjątkowa.
Bowiem, co daje ludziom,zwierzętom, roślinom i całemu światu taką chęć do życia, jak nie ta pora roku?
Raczej nic.
My, ludzie, stajemy się bardziej żywi, szczęśliwi, jakby wyrwani z nieszczęśliwego snu.
Przebywamy więcej na dworze, spotykamy się z przyjaciółmi i zyskujemy najlepsze na świecie wspomnienia, które zachowujemy głęboko w sercu i przypominamy sobie gdy nadchodzi zima.
Ja osobiście kocham wiosnę.
Uwielbiam żyć wśród zieleni i kwiatów.
Uwielbiam zdobywać wspomnienia i być szczęśliwą.
Najsmutniejsze w wiośnie jest to, że ona również przemija.
Po kilku, zazwyczaj, dwóch/trzech miesiącach pięknej, kolorowej pogody, wiosna się kończy a życie musi się nauczyć żyć inaczej.
Jest to żywy dowód na to, jak wszystko przemija.
Jak odchodzi szczęście kolorów, aby pojawiło się inne.
Jak musimy zapomnieć o wiośnie i nauczyć się żyć w trudnych i mroźnych warunkach, które poprzedzają najpierw upały, a następnie chłodne deszcze.
Pory roku przemijają, tak jak wszystko.
Jak uczucia, jak ludzie,jak szczęście.
Musimy się jednak nauczyć godzić z przemijaniem.
0 komentarze:
Prześlij komentarz